Historia lokalu

Restauracja Stary Port 13 zlokalizowana jest przy XIX wiecznym spichlerzu umiejscowionym przy samym nabrzeżu rzeki Brdy. Budynek został zbudowany w latach 1830-1840. Od tego czasu był kilkukrotnie modernizowany przy okazji pełnionych funkcji. Ostatnią przebudowę przeprowadzono w latach  90. XX w., kiedy to został zaadaptowany na restaurację „Stary Port”, obecnie działającą pod nazwą „Stary Port 13”.
Konstrukcja budynku oparta jest na planie wydłużonego prostokąta i zbudowana została w technologii konstrukcji szachulcowej, z nietynkowanymi wypełnieniami ceglanymi. Budynek jest dwupiętrowy, z dwukondygnacyjnym poddaszem, nakryty dachem dwuspadowym z wystawkami. Na osi ściany szczytowej wschodniej, na wszystkich kondygnacjach zachowane są dwuskrzydłowe wrota. Wnętrze parteru jest ukształtowane przez dwa rzędy słupów.
Restauracja znajduje się na parterze budynku i została gustownie urządzona, zaskakując wszystkich gości nietuzinkową aranżacją wnętrza. Oprócz miejsc tradycyjnie przeznaczonych na posiłek, znajdziemy tutaj huczący strumień płynący przez środek lokalu. Przez strumień przerzucono kładkę, która w naturalny sposób dzieli lokal na dwie części. W jednym z rogów umiejscowiono młyńskie koło, obracane przez przepływający strumień. Charakter lokalu uzupełnia wydzielenie miejsc przeznaczonych na posiłek zarówno dla dwojga osób, jak i całej grupy. Wystrój doskonale uzupełnia się z charakterem budynku i tworzy z nim spójną całość.

 

Historia spichlerzy*

Obecność spichlerzy zbożowych w Bydgoszczy związana jest z istotną rolą miasta w handlu spławnym (wiślanym) z Gdańskiem. Żegluga rzeczna była w staropolskiej Bydgoszczy jedną z najważniejszych dziedzin gospodarki i jedną z przyczyn rozwoju miasta w wiekach XV-XVII. Spław drewna na Brdzie wzmiankowano już w XIV wieku, a w wieku XVI miasto należało do największych ośrodków handlu spławnego w Rzeczpospolitej. Ocenia się, że w II połowie XVI wieku, co dziesiąty mieszkaniec miasta był gospodarczo związany ze spławem wiślanym, a bogaci kupcy zbożowi piastowali najważniejsze stanowiska w samorządzie miejskim. Istniały dwa bractwa trudniące się handlem spławnym (bardzo rzadkie w miastach koronnych): szyprów, założone w 1487 r. oraz sterników i pomagrów (1591 r., ok. 80 członków).
W 1579 r. w rejestrze komory wiślanej w Białej Górze zanotowano 225 statków z Bydgoszczy, na ogólną liczbę statków 1391. Wynika z tego, że w tym roku co szósty statek zdążający do Gdańska miał swój port macierzysty w Bydgoszczy. W XVI-XVII wieku przy porcie miejskim istniała stocznia rzeczna, w której naprawiano szkuty oraz spichlerze o trudnej do ustalenia liczbie.
Po rozbiorach Polski rola handlowa Bydgoszczy nie zmalała. Co prawda handel wiślany uległ ograniczeniu, ale w zamian powstała nowa droga wodna Wisła-Odra przez Kanał Bydgoski, Noteć i Wartę. W Bydgoszczy powstał Węzeł Wodny, wykorzystywany przez następne 200 lat dla transportu towarowego. W związku z tym w latach 1772-1800 powstało w Bydgoszczy szereg nowych spichlerzy, które w części zachowały się do dzisiaj.
Budynki stojące z reguły na nabrzeżach Brdy oraz na Wyspie Młyńskiej, początkowo służyły do magazynowania produktów spożywczych i rolnych, przeładowywanych ze statków i barek. Po 1851 r. coraz większe znaczenie posiadał transport kolejowy, wobec czego spichrze nad Brdą w większym stopniu wykorzystywano do magazynowania wyrobów kamionkowych, szkła, porcelany, wyrobów bednarskich i spożywczych.
Dzisiaj szachulcowe spichlerze stanowią symbol Bydgoszczy nawiązujący do tradycji handlowej miasta, związanej z żeglugą śródlądową.

 

* Źródło treści - Wikipedia